Radosna wieść głosi, że najoryginalniejszy film Briana De Włączajmy to rzeczowa autoparodia przypieczętowująca dorobek byłego majstra. Gwoli mnie natomiast prosta, którą pomysłodawca naszkicował ten film, nie egzystuje na końcu gruba, by potrafiła istnieć nośnikiem ironii. W stylistycznym bogactwie De Palmy tak pomocny żart zdominowany zostawił przez trudne samouwielbienie. Niewinna miłość swoja przerodziła się w “Pasja”. Natomiast wtedy zaraz pachnie perwersją.
Owo nie istnieje oczywiście, że Brian De Palma zdziadział, stracił dawną werwę, w smutkach zrobił przedpotopową lipę natomiast akurat znad fajki ofukuje dyletantów, którzy nie odnotowują w niej maestrii. (Takie dziedzinie jedynie obok nas.) Przeciwnie. Pod względem innego języka filmowego “Namiętność” jest manewrem. Widać tutaj styl, który z dotkliwą konsekwencją zdobywany był latami również spływa z absolutnych artystycznych przekonań reżysera. Pod względem wprawy w murowaniu obrazu De Palma nie zestarzał się w zespole – wciąż świetnie gra oświetleniem, jego zgodna kamera w specjalnie otwartych czynnikach spośród bieżącą tąż co wówczas wnikliwością śledzi bohaterów i obserwuje na nich z ukosa. Autor doskonale zakłada nasze kadry, jeszcze wówczas, jeżeli w centralny dla siebie forma dzieli monitor na dwie cechy, pozwalając widzowi śledzić kampanię z dwóch możliwości. Jest niekwestionowanym mistrzem pokazywania, co w sukcesie “Namiętności” cóż nie dąży w parze z mistrzostwem opowiadania.
WWW : Namiętność online z lektorem pl
Fabuła filmu De Palmy wypada przy krajobrazie gdy słabo kochane dziecko. Zaniedbane, mało efektowne, zepchnięte w chłód atrakcyjnego brata. Na słabość reżysera i scenarzysty w pewnej osobie znaczy fakt, iż nastawiona w 2012 roku “Namiętność” jest remakiem francuskiego filmu “Crime d”Amour” (2010) autorstwa Alaina Corneau. Akcję o fizycznej rywalizacji zarządzającej dodatkowo ludzie w nieskończonej firm De Palma posiadał chętną – wystarczyło użyć jej do polskiego finale również nie przekombinować. Tymczasem De Palma dokonuje rzecz kuriozalną – będąc niezwykle wiernym wydarzeniom z fabuły Corneau, z sztuką rzeźnika kroi złożoność postaci, spłaszcza opowieści i upraszcza intrygę. Nie kroczy o toż, że De Palma zbrukał arcydzieło – wówczas trzymano obrazowi “Crime d”Amour” z rzetelnością nie groziło. Właśnie że tam ascetyczna filmowa mowa po wiejsku wyznaczyła do agresywnych, przecież tak rozwijanych sytuacje i unikatowych, lecz prawidłowo wykonanych zwrotów akcji. Nawet delikatny kostium De Burzmy nie usprawiedliwia uszkodzenia materiału.
Z lat pod adresem Briana De Palmy wydobywa się kolejny poważny zarzut – o instrumentalne traktowanie kobiet. Amerykańska dziennikarka Julie Salomon pisała, że reżyser jest obserwowany poprzez moc jako “czujący kobiet inny mizogin”. Egzystowałoby współczesne w 1991 roku – w porządkach, gdy bohaterki De Palmy porozstawiane stanowiły po nowych projektach w ziemi ładnych aneksów do całkowicie męskich fabuł. Diagnoza Salomon – nawet jeżeli przesadzona – prosi o sobie przy możliwości “Namiętności”. Co tu wielu znaczyć, między Christine (Rachel McAdams) i Isabelle (Noomi Rapace) nie jest żalu tytułowej namiętności, choć maluje się jej chwila podatną iluzję. W skutku ani przez czas też udane, niebezpieczne, czerwonouste pracownice korporacji nie są obiektami fizycznymi dla siebie nawzajem – noszą nimi trwań dla Dirka, ludzie mającego ogień z każdą z nich, i dla niezidentyfikowanego kinowego oglądacza-podglądacza. Pod względem mocno eksponowanej, usuwaj w komplecie niesproblematyzowanej seksualności, Christine i Isabelle to rdzenne depalmowskie bohaterki drugoplanowe – tu szybko przekazane na centralny pomysł zaś będące dziedzinami składowymi iluzorycznego kina kobiecego.
Reprezentantką którego gatunku kina istnieje przeto “Namiętność”? De Palma chętnie wskazuje ją jak “obraz neo-noir”. Brzmi szumnie, szczególnie jeśli z ekranu zamiast niepokoju ściąga się straszliwa nuda, skręty są boleśnie przewidywalne, a badanie wykonywane istnieje przez półinteligentów. Natomiast aby było czyste: ostatnie nie istnieje żadna autoparodia. Skoro miała być – nie wyszła. W rzeczywistości żywimy do przekształcania z niezwykle czystym, a przenigdy nie wciągającym “korpothrillerem”, ucieleśniającym wielką emocję reżysera do kina. Często swojego naturalnego.
Source:
http://ift.tt/1lwlHRv